Ako ang dakilang tagapagmasid

Sumusubaybay sa pagsibol

Ng pawis sa iyong braso, konsensya sa iyong ulo,

Barya sa inyong bulsa, dahil nililimos ang kita.

Isipin niyong ang ulap ang aking mga mata

At dito ang simula ng pagmamasid

At ang ulan ang aking mga luha

Tuwing ang inyong pagdarahop ay aking nababatid

(Ganito, ganito ang lahat ng pakikiramay.

Hindi ko alam ang pakiramdam ng makasuhan,

Kumain ng panis na isda, iwan ng mahal, pero

Sasamahan, sasamahan — kita.)

Sa akin ang kulog

Sa akin ang kidlat

Ang kulog ay para ipaalala na may likas na liwanag kahit tagdilim

O kung abo ang lahat: ang ulap, ang langit, ang pananaw

Wag masindak: alalahanin ang bukang-liwayway, ang dapit-hapon,

Ang pagpapalit ng panahon.

Ang kidlat ay paalala na ‘wag tutulala

Hinahakbang, tinatalunton, ginagapang ang lahat papuntang katapusan

Tandaan ang garalgal na tunog

Hindi isang kumikinang na opera o konsyerto ang buhay

Isiping ang hangin ang aking kamay

Dumadampi upang ipaalala ito – ito ang meron tayo: buhay.

At iyong mga takot, iyong mga mapanglaw, iyong nagluluksa nang lubusan kahit tapos na ang ulan –

Sila ang nararatay.

Hindi laging optimistic ang langit
Advertisements